![](http://www.veluwscollege.nl/wp-content/uploads/2014/11/IMG_3007-e1455527443172.jpg)
Bert Jansen laat u de sfeer proeven op het Veluws College Twello. In deze blog schrijft Bert, docent Nederlands en maatschappijleer op deze middelbare school, over ontroerende, grappige of confronterende belevenissen, vaak gekoppeld aan de actualiteit.
15 november 2017De afgelopen week was weer zo’n week van ‘samen maak je het verschil’.
In totaal zo’n 450 groep 8’ers oftewel ‘bruggers to be’ bezochten in een paar dagen onze school bij de jaarlijkse Meeloopdagen. Elk jaar weer een feestje om ze te mogen ontvangen. Een halve dag meedraaien op een school voor voortgezet onderwijs. Voor ieder vak een andere docent, een ander lokaal. Een schoolbel na ieder lesuur. Even pauze in de aula tussendoor. Samen nabespreken hoe ze het beleefd hebben.
Het lijkt zo simpel, maar het is een hele organisatie, waarbij onze school behoorlijk ‘binnenstebuiten’ gaat. De zogenaamde ‘minilesjes’ in verschillende vakken moeten worden voorbereid en gegeven door een flink aantal collega’s. Intussen gaan de lessen voor onze eigen leerlingen óók gewoon door. Dat betekent voor ándere collega’s weer dat ze lessen van die ‘Meeloopdagdocenten’ overnemen en ook extra uren draaien. Dat laatste geldt ook voor onze conciërge, die nu nog een aantal extra pauzes voorzag van eten en drinken én een snelle corveeploeg liet werken om alles weer strak achter te laten voor een volgende groep.
Verder is onze roostermaker van zeer groot belang op zulke dagen (en ook op de andere trouwens). Zij wist ook dit jaar weer een aantal ‘wildroosters’ te fabriceren waarbij zowel de pauzes als de leswisselingen van de bezoekende en eigen leerlingen precies langs elkaar liepen en er geen opstoppingen ontstonden in gangen, op trappen of in de aula. Topsport! Ook de administratie en het leerlingenloket zijn nodig voor allerlei zaken als het doorsturen van aanmeldingen en bijhouden van ‘geoorloofde afwezigheid’ bij de reguliere lessen van leerlingen die helpen bij de Meeloopdagen.
Prachtig om te zien hoe onze huidige brugklassers in groepjes van twee of drie assisteerden bij hun ‘oude’ basisschool en hoe graag ze allemaal wilden helpen. Een aantal leerlingen van klas twee kwam vragen of ze iets konden doen op één van de dagen, want ze hadden de eerste twee uur geen les… zeldzaam! Wanneer je spontaan aanbiedt te assisteren bij zo’n dag in plaats van twee uurtjes extra uit te slapen, begrijp je écht wat ‘samen school zijn’ inhoudt! Uiteindelijk hielp deze groep leerlingen de hele dag bij de proefjes van biologie. Uitleggen aan leerlingen van groep 8 wat je het jaar daarvoor zélf hebt geleerd! Onderwijs op z’n mooist.
Onze directeur die telkens weer genoot van zo’n nieuwe groep die binnenkwam en die iedereen bij de ingang hartelijk welkom heette. En ook even bleef kijken en luisteren bij het openingsverhaaltje.
Groep 8-leerkrachten die ontspannen rondliepen, meekeken bij de lessen en een enkeling die rustig ging zitten werken in onze personeelskamer. Diezelfde personeelskamer werd door een collega met een klas overigens ook maar even gebruikt als lokaal, want met zóveel extra leerlingen in de school moet je wel eens improviseren. Geen probleem, de bezoekers konden zelfs gewoon hun koffie tappen daar….
Muziek in de pauzes (‘Meneer, waarom doen we dat niet alTIJD?’), leerlingen die even extra hun best doen om de aula netjes achter te laten (‘Jongens en meisjes, waarom doen we dat niet alTIJD?’ 😊), kortom, een school in bedrijf, open, voor iedereen zichtbaar, een soort glazen huis, of een glazen school. Kunnen we alvast in de stemming komen voor de komende acties rond het Glazen Huis in Apeldoorn en ‘Serious Request’ volgende maand. Op de dag ná de laatste Meeloopdag gaven leerlingen en onze collega(’s) van het vak Frans alvast een aanzet. Op de ‘dag van de Franse taal’ werden zelfgemaakte hapjes verkocht, waarvan de opbrengst alvast voor S.R. was en klonk er in de pauzes alwéér muziek, nu in het Frans!
Mooi, zo’n ‘glazen school’, waarin alles gezien mag worden, alles openlijk ‘in bedrijf’ is en iedereen z’n steentje bijdraagt en zich verantwoordelijk voelt.
Kunnen we dat nóg vaker doen?
Dat is dan alvast mijn serious request…